Een heerlijk gevoel

En het is een feit: ik ben weer aan het quilten!

Gisteravond de malletjes van Storm at Sea opgezocht. Ik heb namelijk paar jaar terug een hele mooie Storm at Sea gemaakt. Met dezelfde mallen ga ik nu weer en Storm at Sea maken, maar dan 'anders'.

Het wordt mooi. Vanmiddag de eerste lapjes geknipt, vanavond nog paar steekjes zetten. Ik geniet. Heerlijk!

Storm at Sea

Ik krijg net een berichtje dat manlief helaas een uurtje later thuis is dan gepland. Jammer, ik wilde graag op tijd eten met zijn viertjes. Komt bijna nooit voor. Vandaag dus ook niet. Maar geeft mij mooi de tijd om nog net even een berichtje te plaatsen.

Er is veel gebeurd sinds mijn laatste bericht, ik heb er weer een jaar bij gekregen en mijn oma hebben we naar het graf gedragen. En dat allemaal in een week. Nu had oma de zeer respectabele leeftijd van 96 jaar bereikt, dan is de gang naar het graf wel een heel andere gang dan wanneer je iemand naar het graf brengt die in mensenogen veel te jong van ons is heengegaan. En ook oma is nu bij haar Heer.

Vrijdag 8 maart is ze begraven, in Renesse. Het was prachtig weer, ik stond in mijn vestje bij het graf. Mijn andere oma hebben we anderhalf jaar geleden begraven, op 15 oktober 2011. En ook toen stond ik in mijn vest - zonder jas! - bij het graf. Wat een heerlijk weer was het toen. En wat een fijne plek om heen te gaan om iemand te begraven. Mocht je ooit in Burgh-Haamstede zijn, neem dan even de tijd om naar de begraafplaats in Burgh te gaan. Heel klein en intiem. Een bijzondere plek. We zijn er afgelopen vrijdag ook nog even geweest, Henk en ik hadden de steen van oma nog niet gezien. Een mooie steen, met zachte vormen. En een stevig hardhouten kruis aan de rechterkant gedeeltelijk in de steen verwerkt. Overigens had die oma ook een hoge leeftijd bereikt. 

Nu al weer bijna 6 jaar geleden hebben we mijn moeder naar het graf gedragen: 18 mei 2007. En toen vielen bij wijze van spreken de mussen van het dak. Ook in een vestje - en met blote benen - stond ik aan het graf. Wat was het warm. En een strak blauwe lucht. En ook dat was een mooie gang naar het graf. Ook Dronten heeft een mooie begraafplaats. Zodra je door het hek gaat ligt er een lange brede laan voor je. Rechts en links van deze laan vind je de graven. Mijn moeder ligt een heel eind naar achteren begraven. Als je het graf bezoekt, dan ben je verplicht die laan weer te lopen. Je gedachten krijgen dan even de tijd om terug te gaan naar die twee bewuste dagen in mei. De dag van haar overlijden en de dag van haar begrafenis. En na het bezoeken van het graf moet je weer de hele laan terug lopen. Eer je terug bent bij de poort is de vrede in je hart weer terug en weet je: het is goed.

Op quiltgebied kan ik niet veel laten zien. Ik heb alle UFO's tevoorschijn gehaald, ze hangen nu over de bank. Het zijn er wel een aantal. Door er naar te kijken groeien de ideeën verder in mijn hoofd en weet ik bijna van alle UFO's al hoe ik ze af ga maken.

Ook wil ik aan iets nieuws beginnen. Ik ga met de Storm at Sea blokken een variatie maken op de traditionele Storm at Sea. De lapjes zijn al uitgezocht en liggen op tafel. Wellicht dat ik vanavond even tijd heb om de mallen te maken. Zin in!

Keuzes maken

En Tomas zijn tweede week school is al weer over de helft. Hij heeft het reuze naar zijn zin. Komt breed lachend de school uit rennen en is helemaal enthousiast. Wel elke keer met zijn broek bijna op zijn hielen, hij kan hem zelf niet dichtmaken en hij vertikt het om het aan de juffrouw te vragen!

En wat is het heerlijk dat je overdag gewoon je werk kunt doen en ondertussen ook het een en ander in het huishouden. Gisteravond was ongekend, ik moest nog even weg en na die tijd kon ik op de bank gaan zitten! Voorheen ging ik gelijk aan het werk, nu kon ik relaxen op de bank. Ongekend.

In mijn planning stond om vanmiddag samen met Floortje alle lapjes en alles wat bij quilten hoort weer eens tevoorschijn te halen. Maar wat is het een heerlijk weer vandaag! En dan moet je een keuze maken. En ik heb voor buiten gekozen. De zon scheen, de lucht was strak blauw! Het resultaat is dat het terras bij de tuindeuren is geveegd. De boterton is gereed gemaakt voor nieuwe plantjes. De bloembakken bij het achterterras zijn ontdaan van alle herfstbladeren: binnenkort staan de eerste bollen in bloei! En ik heb een begin gemaakt met het schrapen van mos. De trampoline is ook weer in gebruik genomen. Kortom: het was genieten vanmiddag!

Wel is het gekke blokkending af! De kinderen vinden het een leuk ding. Ze zitten nu even voor de televisie en Floortje draait ongemerkt aan het blokkending. Leuk om te zien.

Op de handwerkbeurs heb ik een leuk kussen gezien, van vierkanten op een bepaalde manier aan elkaar genaaid waardoor het een puntig kussen wordt. Ik hoop dat mijn fotografische geheugen mij niet in de steek laat! 

Daarnaast zou ik graag paar paaskippen maken. Paar jaar terug was ik ook zo nu en dan op het forum van de startpagina quilten te vinden. Daar kwamen toen van die leuke paaskippen gemaakt van twee logcabin blokken langs. Misschien een lezeres van dit blog het patroon voor mij heeft. Ik heb het nog niet kunnen vinden op internet. Het werd toen naar iedereen rondgemaild, ik heb er toen nooit om gevraagd. Ik zou ze graag maken voor komend pasen.

Plannen te over!

Het kriebelt...

Wat kriebelt het enorm! Een heel klein beetje laat ik het al toe. Floortjes quilt ligt al weer beneden en morgen de quiltstandaard ook eens van onder het stof halen. Wie weet kan ik dan woensdagavond de eerste steekjes daaraan weer zetten.

Gisteren heb ik het blokkenspel tevoorschijn gehaald en ben driftig aan het naaien gegaan. Ik mag pas weer iets doen van mezelf als dat af is. Kan ook niet anders, want bijna al mijn spelden waren in dat gekke ding gaan zitten. 8 blokjes, 6 x 4 spelden per blokjes. Dus tel maar uit. Volgens mij zijn dat 8 x 24 spelden = 192 spelden in totaal. Ik heb ze bijna allemaal weer terug! Productief dagje gisteren. Bij de volgende blogpost kan ik het laten zien!

Vorige week zondag zijn Floortje en ik naar de handwerkbeurs in Zwolle geweest. Het was een heerlijk moeder-dochter momentje. Floortje heeft ook ambities op het gebied van handwerken: haken en dingetjes van vilt maken. Dus wij op pad. Paar uur later gingen we huiswaarts met 6 bollen haakgaren, 2 haaknaalden en 10 lapjes vilt rijker. We hebben alle twee genoten! Floortje heeft zelfs nog met lompen een wever geholpen een doek te maken. Samen met die meneer hebben we ook repen gescheurd van een oud laken. Ik heb heerlijk rondgekeken bij alle quiltstands, niets gekocht. Alleen maar super veel zin gekregen om zelf ook weer aan de slag te gaan.

Uiteraard zijn we na het bezoeken van de handwerkbeurs direct aan de slag gegaan. Floortje maakt van rose katoen ene vierkante lap. Dat word een tas en kan ze versieren met gehaakte bloemetjes.

Het leukste jongetje van de hele wereld

Het afsluiten van Tomas zijn baby/peuterjaren bestaat uit twee delen. Deel één is het laatste bezoek aan het consultatiebureau en deel twee bestaat uit het vieren van zijn verjaardag op de peuterspeelzaal en tevens afscheid nemen.

Tomas heeft afgelopen vrijdag en vanmorgen al mogen proeven aan de basisschool: hij heeft twee morgens geoefend. Eerlijk is eerlijk: alsof hij nooit anders heeft gedaan!

Vanmiddag was deel één van het afsluiten aan de beurt. Voor we de deur uitgingen had ik het zweet al op mijn rug staan. Tomas maakt er namelijk een gewoonte van om tijdens het aan- en uitkleden na elk kledingstuk weg te rennen buiten handbereik. Regelmatig moet ik hem tussen mijn benen klemmen om een trui of iets anders wat over zijn hoofd uit te trekken. Dan laat ik hem niet los en zet ik hem op mijn been met mijn ar stevig om zijn middel om zijn broek en sokken uit te doen. En hetzelfde ritueel herhaald zich om hem in een pyjama te krijgen.

Vanmiddag was Tomas in opperbeste stemming en hij luisterde ook prima. En natuurlijk hing hij weer de pias uit. Het begon al bij binnenkomst. De dame achter het bureau zegt tegen hem: "Jij bent vast Tomas!" Waarop Tomas luid en duidelijk antwoord: "Ja, ik ben Tomas Manschot, het leukste jongetje van de hele wereld!" Hij had de lachers al weer op zijn hand, een jong stel met een pasgeboren babietje kwam niet meer bij. Wij zijn het gewend en doen steeds ons uiterste best om maar niet te lachen. Wat kan dat joch er een onzin uit kramen!

Hij was in no-time uitgekleed en ging heerlijk spelen in zijn ondergoed en zijn sokken nog aan. Wegen en meten: zo gepiept. En toen naar de kinderarts. Blokjes stapelen, rondjes tekenen, hij vond alles even prachtig. En een praatjes dat hij had! De kinderarts kon op een gegeven moment ook haar lach niet meer houden. "Zo zie je ze zelden," zei ze. Het is ook zo, hij wordt vrolijk wakker en gaat vrolijk naar bed. Het leven is een grote grap voor Tomas. En de humor is hem aangeboren. Wat een grappenmaker. En hij heeft zijn koppie ook nog mee... 't is een mooi jongetje!

Vervolgens krijgt hij tijdens het consult een vaccinatie. Niets aan de hand. Hij is blij dat hij nu superkrachten heeft, maar toch zit het hem niet helemaal lekker en hij zegt tegen de kinderarts: "Mijn mama is ook ziek, geef die ook maar een prik!" De kinderarts wil graag weten wat mama dan heeft: buikpijn? of pijn aan haar hoofd misschien? "Ze is gewoon ziek, geef nu maar een prik!" was zijn antwoord.

Heerlijke momenten met een ontzettend leuk klein mannetje. Maar o zo druk. Hij klets de hele dag, stelt om de drie minuten een vraag. O, wat zal ik genieten, als ik hem vanaf vrijdag elke dag naar school breng. En ik zal dubbel genieten als ik Tomas en zijn zus na een dag alleen thuis weer ophaal van school...

Bijna....

Aftellen...

Het grote aftellen is begonnen. Morgen over 3 weken wordt onze jongste 4 jaar en gaat hij naar school. Ik verlang er naar. Balans in mijn leven. Dat is weg. Helemaal verdwenen. Afgelopen jaar veel nachtelijk werkuurtjes gemaakt. Een bedrijf runnen, kinderen onderhouden, een man tevreden houden, een huishouden dat elk moment van de dag aan het roepen is omdat het zich ook verwaarloosd voelt. Ik ben op. Bekaf. Kan niets meer goed doen lijkt het wel. Dankzij ome dokter slaap ik wel, want op een gegeven moment kon ik niet eens meer slapen zo ontregeld was ik.

En quilten? Wat is dat ook al weer? Iets met lapjes toch? Klopt, quilten zijn die dozen op de overloop, met al die spullen erin. Weet je wel, die dozen die al een jaar niet zijn aangeraakt. Die dozen die elke keer aan het knipogen zijn als ik boven kom.

Nog 3 weken.... dan kan ik gewoon overdag werken zoals ieder normaal werkend mens. Dan kan ik de was ophalen boven, zonder dat er weer iemand achter me aan komt en daarna pontificaal op de trap gaat zitten en voorlopig nog niet van plan is om weg te gaan en ik dus niet met de was de trap af kan. Dan kan ik boodschappen doen zonder continu: "Mama, mag ik dit? Mama, mag ik dat? He, bah, dat lust ik niet hoor, kunnen we geen pannenkoeken eten?" En dan kan ik mijn quiltspullen weer tevoorschijn halen en weer gaan quilten. Zomaar 's avonds op de bank. Zomaar op zondagmorgen. Ik verlang er naar!

En wie weet: ik hoop dan ook weer dit blog te gaan vullen. Want ik geniet van schrijven, ik geniet van fotograferen, ik geniet van internetten.

Tot snel!

Dat is zo-oo-oo warm!

"Mam, waarom moet ik een muts op? Dat is zo-oo-oo warm! Kijk eens naar buiten: de zon schijnt! Ik doe geen muts op hoor, iedereen zal me uitlachen..." aldus Floortje, vanmorgen om 8.15 uur. Ik moest er wel om lachen, zo eenvoudig gedacht: de zon schijnt, dus is het warm.

7.00 uur, gegevens weerstation Lelystad: gevoelstemperatuur -14.9 graden Celcius. Dus een muts lijkt mij geen overbodige luxe!

Ook al is het erg koud, toch vind ik het wel prettig dat het goed vriest! Afgelopen zomer heb ik namelijk voor Technisch Bureau Bouwnijverheid, Weerverletbestrijding een applicatie ontwikkeld voor gebruik in de bouw. 'Wel of niet werken' heet de applicatie. Het was een leuk project, samen met de mannen van Weerverletbestrijding. Momenteel zijn we volop bezig met de ontwikkeling van een nieuwe site, de module zal daarin geïntegreerd worden. Nu is het nog 'stand-alone' applicatie. Maar met deze temperaturen hebben we kunnen constateren dat de module werkt en het ook goed doet! Gisteren hadden we ruim 49.000 hits op de site van Weerverletbestrijding!

In ons huisje is het 20,5 graden Celsius boven 0, een lekker temperatuurtje om nog eens wat werk te verzetten. Ben correcties aan het uitvoeren op een brochure in het Pools (Nederlands en Duits hebben we al gehad, Engels volgt ook nog).

Uitspraken

Iedere lezer weet dat kinderen de meest leuke dingen kunnen zeggen. Ik heb te weinig leuke uitspraken opgeschreven. En op zich is dat best jammer om verschillende redenen. Het is regelmatig vermakelijk, maar het neemt je met name heel even mee terug naar de basis van ons leven. De wereld bekijken door de ogen van een kind.

Aangezien ik een digitaal persoon ben is het voor mij de beste manier om dit ook digitaal bij te houden. Voor degene die wil weten wat onze kinderen zo nu en dan uitkramen aan 'gezegdes' heb ik een tabblad 'uitspraken' gemaakt. De ideale manier om deze bij te houden!

Vee glimlach-leesplezier (er staat er nu natuurlijk nog maar een, vers van de pers).

Eerste Open Coffee Dronten groot succes!

Trost!!!  (de site van Open Coffee Dronten neem ik komende week onder handen, dit heeft Henk zelf in elkaar geknutseld... ook knap.. maar niet zo mooi... )

De site van Open Coffee Dronten

Open Coffee Dronten in de media:
- Krant van Flevoland
- Flevopost

Jongetjes zijn van nature lui

Oei, wat zeg ik nu? Zijn jongetjes van nature lui? Wat vind ik er zelf van? Mijn antwoord is: ja. Van nature zijn jongetjes lui. In ieder geval meer dan meisjes.

Neem nou Tomas. Is bijzonder energiek, rent van hot naar haar. Heeft geen rust in zijn kont. Praat de hele dag door, maar is van nature lui. Hij is bijna 3 en vindt de luier om zijn billen nog prima zitten! Uit een beker drinken? Vergeet het maar, hij is gewoon te lui om het te willen leren. Geef je hem een beker dan is hij er alleen maar mee aan het 'rotzakken' (zoals nu, hij zit naast mij in zijn kinderstoel met een beker met inhoud te spelen). Te lui om het te willen leren. Een fles is toch veel gemakkelijker?

En als jongetjes groter worden? Uit mijn omgeving hoor ik zo nu en dan verontrustende verhalen. Als puber komen ze thuis, duiken op de bank, als de afstandsbediening niet binnen handbereik ligt dragen ze iemand op - die toevallig in de buurt is - deze aan te geven. De rest van de dag liggen ze dan op de bank te zappen. Huiswerk denken ze pas aan als het bedtijd is, ook al zijn ze daar al uren eerder aan herinnert door vader of moeder.

Vooralsnog ben ik - als vrouw - erg druk om mijn kleine jongen uit een beker te leren drinken en hem er van te doordringen dat een onderbroekje zonder luier eronder veel lekkerder zit. Helaas, Tomas heeft er nog steeds geen boodschap aan... (zijn vader trouwens ook niet).

Luie Tomas... na een autoritje van 7 km niet meer wakker te krijgen...
dan maar op de bank verder tukken.
 Zuslief vond het nodig hem van een knuffel te voorzien.
Zo schattig... maar bijzonder lui!

Met twee handen aan het stuur!

Ik herinner me nog een van mijn eerste autolessen, deze waren altijd in Kampen. Dus je had les met zijn tweeën, de een reed naar Kampen en na een uur wisselde je van zitplaats en nummer twee reed dan weer terug naar Swifterbant. Zo had je in ieder geval waar voor je geld. Wat kostte toen een rijles? 45 gulden! Maar dat is dan ook al weer bijna 22 jaar geleden. Na een aantal lessen was een dorps- en schoolgenoot ook 18 geworden en we hadden samen les. Hij voor de eerste keer. Na een uur mocht hij plaats nemen op de bestuurdersstoel en we reden - na het nodige gerommel dat hoort bij een eerste les - de straat uit. Het ging wel soepel, dus na een minuutje of vijf vond hij het nodig om zijn arm eens losjes in het raam te leggen. 'Handen aan het stuur' blafte toen de dame waarvan wij les hadden! Ik denk er nog regelmatig aan. Aan die arm wat vaker dan aan het geblaf van de rijles-dame. Kort daarna ben ik ook overgestapt naar een andere rijschool, die dame blafte wel erg vaak!

Afgelopen vrijdag heb ik mijn tweede spuit gekregen, mijn linkerhand was aan de beurt. Nu  nog paar weken medicijnen slikken en dan zouden de slapende en zere handen verleden tijd moeten zijn. En ik moet zeggen dat het goed gaat! Ik kan dit stukje typen zonder mijn handen zo nu en dan eens langs de stoel te laten hangen omdat ze gingen slapen. Ook heb ik afgelopen nachten geslapen tot de wekker ging! Wat een genot! Niet meer om de twee uur het geloop door de slaapkamer 's nachts omdat mijn handen zo'n pijn doen. Bevallen doet pijn, maar deze pijn komt aardig in de buurt en stond zo langzamerhand wel op nummer 1! Met bevallen weet je dat je na elke wee even rust krijgt en als het niet meer te houden is dat je dan bijna je kindje kunt zien en in je armen kunt sluiten. Bij deze pijn wist je niet wanneer het weg zou trekken. De laatste weken duurde het geregeld een uur voor de pijn plaats maakte voor een slapend gevoel. En dat slapen maakte dan weer plaats voor niets en kon ik weer onder het dekbed duiken.

Vanmorgen was het zulk heerlijk weer dat we de fiets gepakt hebben. Ik kon naar school fietsen met twee handen aan het stuur! Dat fietst een stuk prettiger. En ook wel zo veilig!

Dag kerstman, tot ziens!

Vanmorgen was ik al vroeg in de veren voor een zondag. Om half 9 stond ik samen met de kinderen alle ballen uit de kerstboom te halen en ze in de daarvoor bestemde dozen te stoppen. Aftuigen gaat een stuk sneller dan optuigen! Om half 10 was de kerstboom kaal en waren alle kerstdecoraties die her en der door de woonkamer hingen opgeruimd. Ik was tevreden. De boom staat nu nog te wachten om samen met manlief op te ruimen, is wel heel veel werk al die takken eraf. Een werkje voor zijn twee!

Floortje had er wel moeite mee. Moet de boom echt nu al weer weg? Ik vind het zo gezellig! Toe nou mama? Mag hij echt niet nog langer staan? Helaas, hij gaat nu echt weg.

Ik moet toegeven dat ik het ook erg gezellig vind zo'n boom in je huis en al die lichtjes in het raam. Maar ik kom rond deze tijd van het jaar op een punt, dat ik het ineens zo zat ben. Het liefst zou ik dan een goede fee zij met toverkrachten en terstond willen kunnen zeggen: Acadabra... pief poef paf, ik wou dat... en vul zelf maar in.

Overigens heb ik deze wens wel vaker hoor. Bijvoorbeeld bij 2 wasmanden vol met strijkwerk of een badkamer die schoongemaakt moet worden. Het gekke is dat de wens om toverkrachten te bezitten meestal wel de kop opsteekt bij huishoudelijke werk, nooit bij andere zaken. Zelfs niet bij het maken van een brochure van 100 pagina's of de restyling van een complete huisstijl. Terwijl daar ook vele uurtjes in kunnen gaan zitten!

Ondertussen is het bijna 3 uur, tijd voor een lekkere bak koffie, laat ik maar eens een cappuccino gaan maken.

2012: waar blijft de tijd?

Floortje en Tomas met de DS spelen.

Vandaag is het alweer 4 januari 2012. De feestdagen zijn voorbij gevlogen. Waar blijft de tijd?

De feestdagen in vogelvlucht: samen met Henk kerstdiner gemaakt in de nieuwe keuken, verjaardag Henk 1e kerst, grieks diner gemaakt op tweede kerstdag, kaarten gewonnen voor Frans Bauer in Dolfinarium Harderwijk (Dolfijnenshow was super, Frans en de bezoekers daarvan namen we op de koop toe), samen met manlief uit eten geweest in Harderwijk, DE-winkel bezocht in Joure, kindervuurwerkpakket gekocht bij de HEMA, veel Disney kerst-films gekeken, oud- en nieuw gevierd bij mijn vader en Diny, gourmetten, heel veel sterretjes, manlief en mijn vader in de ban van de trektouwtjes, nieuwjaarsdag-pyjamadag, ballorig, spuit gehad in rechterhand i.v.m. Carpal Tunnel Syndroom, vrijdag is mijn linkerhand aan de beurt, nieuw werkpaard gekocht (Mac + software), iPhone besteld (zwart voor Henk, wit voor mij), genieten van Henk en Floortje die op de Wii spelen. En niet te vergeten: genieten van mijn kerst-quilt-loper op de eettafel!

Kortom: het waren heerlijke dagen, veel gedaan, maar toch ook veel niets gedaan.

En wat 2012 ons allemaal brengt? Geen idee! We laten het over ons heen komen... we gaan genieten als het tijd is om te genieten, we gaan huilen als het tijd is voor verdriet...

Floortje 6 jaar (16-12-2011)

De Storm

Gisteravond film gekeken: De Storm. Alles rondom de ramp heeft nog steeds mijn aandacht. Mijn ouders hebben deze meegemaakt, elk op hun eigen ingrijpende manier. Mijn vader was een jongetje van 4 dat woonde in het hoger gelegen Haamstede. Mijn moeder was een meisje van 6 en woonde op een boerderij die net zo dicht bij de dijk stond als de boederij waar het gisteren in de film om ging. En de dijk achter hun boerderij was erg zwak en brak als een de eerste dijken op het eiland door.

Mijn oma heeft mij weleens verteld hoe het was. Ze hebben zichzelf en hun kindertjes kunnen redden door ze in een roeibootje te zetten. Op een gegeven moment keek ze achterom en precies toen brak de boerderij in tweeën en stortte het voorste stuk het water in. Gisteravond zagen we dit dus ook gebeuren, bij de boerderij waarop Julia (Sylvia Hoeks) woont. Alleen kwam toen het water niet bij de dijk vandaan, maar kwam het vanuit land.

Als kind heb ik een aantal jaar op een boerderij gewoond. Het adres van de boerderij was na de ramp anders dan voor de ramp. De weg die voor het huis liep was weggespoeld, er is na de ramp een nieuwe weg aangelegd, achter het erf langs en het adres werd anders. In plaats van voor of na de oorlog is het in Zeeland vaak: voor of na de ramp.

Maar nu de film. Een verzonnen verhaal dat waargebeurd han kunnen zijn. Het verhaal zal ik hier niet vertellen, je kunt beter de film kijken. Maar ik snap zo'n schrijver niet. Waarom zo'n eind? Het moment dat Julia een zandzak pakt om mee te helpen het gat te dichten, was het moment waarop zij aanvaardt dat ze haar zoontje Ernst waarschijnlijk niet meer zal vinden. Toen had het kindje in het mandje weer moeten gaan huilen en had ze in een stroomversnelling haar zoontje bij zich moeten kunnen nemen. Dan had ik gezegd: wat een goede film! En dan niet vanwege het zogenoemde 'happy end', maar vanwege de geloofwaardigheid van de filmmaker. Geen vrouw die iemand hetzelfde leed aan wil doen als zij zelf heeft ervaren. Niet een mens doet dat volgens mij in een ramp-situatie. Scenario 2 had kunnen zijn dat de hotel-eigenaresse had ingegrepen. Dat had ik ook een sjiek einde van de film gevonden. Maar dit eind sloeg in mijn ogen echt nergens op. Verder was het wel een heerlijke avond :-)

Tomas - bijna 3 - zingt... (2)

O denneboom, o denneboom
wat zijn giraffen wonderschoon
O denneboom, o denneboom
wat zijn giraffen wonderschoon
O denneboom enz enz enz

Tomas - bijna 3 - zingt... (1)

(letters die hij niet uit kan spreken zegt hij een t voor...)

Tling tlotje tlingelingeling
Terstfeest is tetomen, mensen in de bomen...
Tling tlotje tlingelingeling...

en dan in de oneindige herhaling... :-)

Taart-ravage

Vandaag, 21 december 2011, zou mijn moeder 65 jaar zijn geworden. Zij was gek op taart, dus 21 december eten wij iets lekkers.
Vanmorgen rijd ik met de auto en een doos met 4 tompoucen naar huis. Er zit in dat stuk een vervelende S-bocht. Als een van de twee een lang voertuig bestuurt past het niet. Degene die dan al in de s-bocht rijdt kan doorrijden en degenen die de S-bocht nog in moet gaan zal dan moeten stoppen.

Ik rijd dus al in de bocht en zie dan een bus aankomen. Helaas zie ik ook dat de buschauffeur niet van plan is om te stoppen. Hij stuurt gewoon de bocht in terwijl ik ondertussen al in het rechte stukje zit! Het enige dat ik kan doen is bovenop mijn rem staan. Ik trap dus hard en snel mijn rem in, zie mijn tompoucen door de auto vliegen en daarna zie ik dat de bus rakelings langs mij heen rijdt. Mijn hart in mijn keel en de tompoucen op zijn kop op de automat.

Het is al een verdrietige dag. Toch geven wij deze dag altijd een feestelijk tintje door samen met de kinderen de verjaardag van hum oma te gedenken met het eten van een stukje taart. En tompoucen zijn ze gek op! Nu heb ik dus een doos met gehavende tompoucen. Tja, de bakker op dit dorp is meestal om een uur of 11 al helemaal uitverkocht (geloof me maar: het is echt waar). Er lagen maar 10 tompoucen ofzo, dus die zijn nu waarschijnlijk al verkocht.

Ik heb dit ook gemeld bij de vervoersmaatschappij. Ben benieuwd welk antwoord ik krijg.

Kerstkaartjesrage

Het is een hele rage op school: kerstkaartjes uitdelen. Vandaag kwam ze weer met een stapel kaartjes thuis, dus Floortje wil dat dan natuurlijk ook. Snel wat kleine kaartjes in elkaar geknutseld, printen en kleuren maar! Ze kleurt dapper door... ze moet er 22... :-) Ze mijmert zelfs al over langer opblijven, anders krijg ik het niet af. Ik denk  dat ik maar even een handje ga helpen...

Week 51

Week 51, het blijft een bijzondere week. Het is de week  na de verjaardag van ons dochtertje. 6 is ze al weer! Wat zijn we trots op haar en wat zag ze er weer mooi uit! Dat is zo belangrijk voor haar: er mooi uitzien, 't is een echte meid! En als moeder is het zo leuk om samen met haar kleren voor haar verjaardag te kopen, zo dankbaar om dat samen met haar te doen. Foto volgt snel!

Het weekend aansluitend aan haar verjaardag staat dan in het teken van de komdende verjaardag van ons eigen kerstkind. Manlief verdient toch ook een mooi cadeau. Zijn we weer in geslaagd. Een aanwinst voor de nieuwe keuken. Ook daarvan volgen foto's (na 1e kerst). We gaan in het weekend meer samen koken, lekkere dingen maken, wijntje erbij, ik kijk er naar uit!

Week 51 is ook altijd de week van de  kortste dag van het jaar, de dag waarop mijn moeder jarig was. 65 zou ze geworden zijn in 2011. 60 was ze toen ze stierf, daags na moederdag. Blijft een gedenkwaardige dag. Morgen maar eens bedenken welke taart we gaan maken ter ere van haar verjaardag. Ze was gek op taart, dus elk jaar eten wij gebak op 21 december!

En week 51 is de week voorafgaand aan kerst. Bedenken wat we 1e kerst gaan eten, wat doen we 2e kerst? Henk heeft gisteravond de nodige boeken op tafel verzameld, waarschijnlijk wordt het iets van rollade, in de oven bereiden. We hebben nu tenslotte weer een oven, dus moet en zal de over gebruikt worden!

Hard en veel werken hoort ook altijd bij week 51. Ik wil graag met een schone lei het nieuwe jaar ingaan en niet moeten werken tijdens de vakantie. Orders afronden, factureren, bureau opruimen, papierwinkel in ordners stoppen. Het geeft mij een kick als ik 'schoon' kerst in kan gaan. We gaan er weer voor! Pfff... wordt wel erg hard werken. En het was vannacht al half 2 voor ik mijn bed zag :-)

Week 51: we gaan NU van start!