2012: waar blijft de tijd?

Floortje en Tomas met de DS spelen.

Vandaag is het alweer 4 januari 2012. De feestdagen zijn voorbij gevlogen. Waar blijft de tijd?

De feestdagen in vogelvlucht: samen met Henk kerstdiner gemaakt in de nieuwe keuken, verjaardag Henk 1e kerst, grieks diner gemaakt op tweede kerstdag, kaarten gewonnen voor Frans Bauer in Dolfinarium Harderwijk (Dolfijnenshow was super, Frans en de bezoekers daarvan namen we op de koop toe), samen met manlief uit eten geweest in Harderwijk, DE-winkel bezocht in Joure, kindervuurwerkpakket gekocht bij de HEMA, veel Disney kerst-films gekeken, oud- en nieuw gevierd bij mijn vader en Diny, gourmetten, heel veel sterretjes, manlief en mijn vader in de ban van de trektouwtjes, nieuwjaarsdag-pyjamadag, ballorig, spuit gehad in rechterhand i.v.m. Carpal Tunnel Syndroom, vrijdag is mijn linkerhand aan de beurt, nieuw werkpaard gekocht (Mac + software), iPhone besteld (zwart voor Henk, wit voor mij), genieten van Henk en Floortje die op de Wii spelen. En niet te vergeten: genieten van mijn kerst-quilt-loper op de eettafel!

Kortom: het waren heerlijke dagen, veel gedaan, maar toch ook veel niets gedaan.

En wat 2012 ons allemaal brengt? Geen idee! We laten het over ons heen komen... we gaan genieten als het tijd is om te genieten, we gaan huilen als het tijd is voor verdriet...

De Storm

Gisteravond film gekeken: De Storm. Alles rondom de ramp heeft nog steeds mijn aandacht. Mijn ouders hebben deze meegemaakt, elk op hun eigen ingrijpende manier. Mijn vader was een jongetje van 4 dat woonde in het hoger gelegen Haamstede. Mijn moeder was een meisje van 6 en woonde op een boerderij die net zo dicht bij de dijk stond als de boederij waar het gisteren in de film om ging. En de dijk achter hun boerderij was erg zwak en brak als een de eerste dijken op het eiland door.

Mijn oma heeft mij weleens verteld hoe het was. Ze hebben zichzelf en hun kindertjes kunnen redden door ze in een roeibootje te zetten. Op een gegeven moment keek ze achterom en precies toen brak de boerderij in tweeën en stortte het voorste stuk het water in. Gisteravond zagen we dit dus ook gebeuren, bij de boerderij waarop Julia (Sylvia Hoeks) woont. Alleen kwam toen het water niet bij de dijk vandaan, maar kwam het vanuit land.

Als kind heb ik een aantal jaar op een boerderij gewoond. Het adres van de boerderij was na de ramp anders dan voor de ramp. De weg die voor het huis liep was weggespoeld, er is na de ramp een nieuwe weg aangelegd, achter het erf langs en het adres werd anders. In plaats van voor of na de oorlog is het in Zeeland vaak: voor of na de ramp.

Maar nu de film. Een verzonnen verhaal dat waargebeurd han kunnen zijn. Het verhaal zal ik hier niet vertellen, je kunt beter de film kijken. Maar ik snap zo'n schrijver niet. Waarom zo'n eind? Het moment dat Julia een zandzak pakt om mee te helpen het gat te dichten, was het moment waarop zij aanvaardt dat ze haar zoontje Ernst waarschijnlijk niet meer zal vinden. Toen had het kindje in het mandje weer moeten gaan huilen en had ze in een stroomversnelling haar zoontje bij zich moeten kunnen nemen. Dan had ik gezegd: wat een goede film! En dan niet vanwege het zogenoemde 'happy end', maar vanwege de geloofwaardigheid van de filmmaker. Geen vrouw die iemand hetzelfde leed aan wil doen als zij zelf heeft ervaren. Niet een mens doet dat volgens mij in een ramp-situatie. Scenario 2 had kunnen zijn dat de hotel-eigenaresse had ingegrepen. Dat had ik ook een sjiek einde van de film gevonden. Maar dit eind sloeg in mijn ogen echt nergens op. Verder was het wel een heerlijke avond :-)