Het kriebelt...

Wat kriebelt het enorm! Een heel klein beetje laat ik het al toe. Floortjes quilt ligt al weer beneden en morgen de quiltstandaard ook eens van onder het stof halen. Wie weet kan ik dan woensdagavond de eerste steekjes daaraan weer zetten.

Gisteren heb ik het blokkenspel tevoorschijn gehaald en ben driftig aan het naaien gegaan. Ik mag pas weer iets doen van mezelf als dat af is. Kan ook niet anders, want bijna al mijn spelden waren in dat gekke ding gaan zitten. 8 blokjes, 6 x 4 spelden per blokjes. Dus tel maar uit. Volgens mij zijn dat 8 x 24 spelden = 192 spelden in totaal. Ik heb ze bijna allemaal weer terug! Productief dagje gisteren. Bij de volgende blogpost kan ik het laten zien!

Vorige week zondag zijn Floortje en ik naar de handwerkbeurs in Zwolle geweest. Het was een heerlijk moeder-dochter momentje. Floortje heeft ook ambities op het gebied van handwerken: haken en dingetjes van vilt maken. Dus wij op pad. Paar uur later gingen we huiswaarts met 6 bollen haakgaren, 2 haaknaalden en 10 lapjes vilt rijker. We hebben alle twee genoten! Floortje heeft zelfs nog met lompen een wever geholpen een doek te maken. Samen met die meneer hebben we ook repen gescheurd van een oud laken. Ik heb heerlijk rondgekeken bij alle quiltstands, niets gekocht. Alleen maar super veel zin gekregen om zelf ook weer aan de slag te gaan.

Uiteraard zijn we na het bezoeken van de handwerkbeurs direct aan de slag gegaan. Floortje maakt van rose katoen ene vierkante lap. Dat word een tas en kan ze versieren met gehaakte bloemetjes.

Het leukste jongetje van de hele wereld

Het afsluiten van Tomas zijn baby/peuterjaren bestaat uit twee delen. Deel één is het laatste bezoek aan het consultatiebureau en deel twee bestaat uit het vieren van zijn verjaardag op de peuterspeelzaal en tevens afscheid nemen.

Tomas heeft afgelopen vrijdag en vanmorgen al mogen proeven aan de basisschool: hij heeft twee morgens geoefend. Eerlijk is eerlijk: alsof hij nooit anders heeft gedaan!

Vanmiddag was deel één van het afsluiten aan de beurt. Voor we de deur uitgingen had ik het zweet al op mijn rug staan. Tomas maakt er namelijk een gewoonte van om tijdens het aan- en uitkleden na elk kledingstuk weg te rennen buiten handbereik. Regelmatig moet ik hem tussen mijn benen klemmen om een trui of iets anders wat over zijn hoofd uit te trekken. Dan laat ik hem niet los en zet ik hem op mijn been met mijn ar stevig om zijn middel om zijn broek en sokken uit te doen. En hetzelfde ritueel herhaald zich om hem in een pyjama te krijgen.

Vanmiddag was Tomas in opperbeste stemming en hij luisterde ook prima. En natuurlijk hing hij weer de pias uit. Het begon al bij binnenkomst. De dame achter het bureau zegt tegen hem: "Jij bent vast Tomas!" Waarop Tomas luid en duidelijk antwoord: "Ja, ik ben Tomas Manschot, het leukste jongetje van de hele wereld!" Hij had de lachers al weer op zijn hand, een jong stel met een pasgeboren babietje kwam niet meer bij. Wij zijn het gewend en doen steeds ons uiterste best om maar niet te lachen. Wat kan dat joch er een onzin uit kramen!

Hij was in no-time uitgekleed en ging heerlijk spelen in zijn ondergoed en zijn sokken nog aan. Wegen en meten: zo gepiept. En toen naar de kinderarts. Blokjes stapelen, rondjes tekenen, hij vond alles even prachtig. En een praatjes dat hij had! De kinderarts kon op een gegeven moment ook haar lach niet meer houden. "Zo zie je ze zelden," zei ze. Het is ook zo, hij wordt vrolijk wakker en gaat vrolijk naar bed. Het leven is een grote grap voor Tomas. En de humor is hem aangeboren. Wat een grappenmaker. En hij heeft zijn koppie ook nog mee... 't is een mooi jongetje!

Vervolgens krijgt hij tijdens het consult een vaccinatie. Niets aan de hand. Hij is blij dat hij nu superkrachten heeft, maar toch zit het hem niet helemaal lekker en hij zegt tegen de kinderarts: "Mijn mama is ook ziek, geef die ook maar een prik!" De kinderarts wil graag weten wat mama dan heeft: buikpijn? of pijn aan haar hoofd misschien? "Ze is gewoon ziek, geef nu maar een prik!" was zijn antwoord.

Heerlijke momenten met een ontzettend leuk klein mannetje. Maar o zo druk. Hij klets de hele dag, stelt om de drie minuten een vraag. O, wat zal ik genieten, als ik hem vanaf vrijdag elke dag naar school breng. En ik zal dubbel genieten als ik Tomas en zijn zus na een dag alleen thuis weer ophaal van school...

Bijna....

Aftellen...

Het grote aftellen is begonnen. Morgen over 3 weken wordt onze jongste 4 jaar en gaat hij naar school. Ik verlang er naar. Balans in mijn leven. Dat is weg. Helemaal verdwenen. Afgelopen jaar veel nachtelijk werkuurtjes gemaakt. Een bedrijf runnen, kinderen onderhouden, een man tevreden houden, een huishouden dat elk moment van de dag aan het roepen is omdat het zich ook verwaarloosd voelt. Ik ben op. Bekaf. Kan niets meer goed doen lijkt het wel. Dankzij ome dokter slaap ik wel, want op een gegeven moment kon ik niet eens meer slapen zo ontregeld was ik.

En quilten? Wat is dat ook al weer? Iets met lapjes toch? Klopt, quilten zijn die dozen op de overloop, met al die spullen erin. Weet je wel, die dozen die al een jaar niet zijn aangeraakt. Die dozen die elke keer aan het knipogen zijn als ik boven kom.

Nog 3 weken.... dan kan ik gewoon overdag werken zoals ieder normaal werkend mens. Dan kan ik de was ophalen boven, zonder dat er weer iemand achter me aan komt en daarna pontificaal op de trap gaat zitten en voorlopig nog niet van plan is om weg te gaan en ik dus niet met de was de trap af kan. Dan kan ik boodschappen doen zonder continu: "Mama, mag ik dit? Mama, mag ik dat? He, bah, dat lust ik niet hoor, kunnen we geen pannenkoeken eten?" En dan kan ik mijn quiltspullen weer tevoorschijn halen en weer gaan quilten. Zomaar 's avonds op de bank. Zomaar op zondagmorgen. Ik verlang er naar!

En wie weet: ik hoop dan ook weer dit blog te gaan vullen. Want ik geniet van schrijven, ik geniet van fotograferen, ik geniet van internetten.

Tot snel!

Dat is zo-oo-oo warm!

"Mam, waarom moet ik een muts op? Dat is zo-oo-oo warm! Kijk eens naar buiten: de zon schijnt! Ik doe geen muts op hoor, iedereen zal me uitlachen..." aldus Floortje, vanmorgen om 8.15 uur. Ik moest er wel om lachen, zo eenvoudig gedacht: de zon schijnt, dus is het warm.

7.00 uur, gegevens weerstation Lelystad: gevoelstemperatuur -14.9 graden Celcius. Dus een muts lijkt mij geen overbodige luxe!

Ook al is het erg koud, toch vind ik het wel prettig dat het goed vriest! Afgelopen zomer heb ik namelijk voor Technisch Bureau Bouwnijverheid, Weerverletbestrijding een applicatie ontwikkeld voor gebruik in de bouw. 'Wel of niet werken' heet de applicatie. Het was een leuk project, samen met de mannen van Weerverletbestrijding. Momenteel zijn we volop bezig met de ontwikkeling van een nieuwe site, de module zal daarin geïntegreerd worden. Nu is het nog 'stand-alone' applicatie. Maar met deze temperaturen hebben we kunnen constateren dat de module werkt en het ook goed doet! Gisteren hadden we ruim 49.000 hits op de site van Weerverletbestrijding!

In ons huisje is het 20,5 graden Celsius boven 0, een lekker temperatuurtje om nog eens wat werk te verzetten. Ben correcties aan het uitvoeren op een brochure in het Pools (Nederlands en Duits hebben we al gehad, Engels volgt ook nog).

Uitspraken

Iedere lezer weet dat kinderen de meest leuke dingen kunnen zeggen. Ik heb te weinig leuke uitspraken opgeschreven. En op zich is dat best jammer om verschillende redenen. Het is regelmatig vermakelijk, maar het neemt je met name heel even mee terug naar de basis van ons leven. De wereld bekijken door de ogen van een kind.

Aangezien ik een digitaal persoon ben is het voor mij de beste manier om dit ook digitaal bij te houden. Voor degene die wil weten wat onze kinderen zo nu en dan uitkramen aan 'gezegdes' heb ik een tabblad 'uitspraken' gemaakt. De ideale manier om deze bij te houden!

Vee glimlach-leesplezier (er staat er nu natuurlijk nog maar een, vers van de pers).